“Er gebeurt zó veel, als je het maar ziet”

Eef

03 sep 2025

Je kunt onze eigen reporter Eef elke donderdagochtend vinden als campingbaas bij Camping Koffietent. Hier runt ze de ochtenddienst op geheel eigen wijze en in haar eigen ritme. Tijd voor een gesprek! Door gastauteur Ellen Wels.

Wat betekent het voor jou om campingbaas te zijn?

Voor Eef is het ritme van de donderdagochtend belangrijk. Het geeft haar houvast en ze vindt het fijn om op een plek te zijn waar ze op haar manier kan bijdragen. De Camping Koffietent is voor haar een inspiratiebron, een soort goudmijn. Ze beschrijft het als een plek waar je kunt zitten, uit het raam kijken en simpelweg aanschouwen wat er voorbijkomt. Die eenvoud — het mogen zijn in plaats van doen — ervaart ze als een zeldzaam en waardevol gegeven. 

Hoe ziet een typische dienst er voor jou uit?

Eef is er steevast om 9:55 uur. Ze zet koffie, opent het huisje en zet het terras klaar. Dat eerste uur — tussen 10:00 en 11:00 uur — noemt ze haar ‘Golden Hour’. Een moment van rust, waarin ze alleen is en zonder verplichtingen mag zijn. Wanneer dit ritme wordt verstoord, bijvoorbeeld door onvoorziene situaties zoals een open kassalade of een verkeerd afgesloten huisje, voelt dat als een uitdaging.

Eef blijft dan toch trouw aan haar eigen manier: binnen het huisje blijven, op een kruk zitten, kijken en luisteren en natuurlijk ook gastvrouw spelen op haar eigen wijze — want dat mag hier. (Zoals ze zelf met een knipoog zegt: “ik ben gewoon een basic bitch met een bakkie pleur.”)

Wat maakt deze plek voor jou bijzonder?

De kracht van klein. Het ‘kleinschalige groter maken’, noemt ze het. Eef ziet schoonheid in details die vaak worden gemist in de haast van de maatschappij. Zoals een libelle die even neerstrijkt. Op andere plekken zou ze zich bezwaard voelen om dat op te merken. Hier mag dat gewoon. Die waardering voor het kleine maakt deze plek groots.

Wat is jouw favoriete drankje hier op de camping?

Koffie. Gewoon, klassiek. Verse filterkoffie met koffie van ‘Coffeelab’ uit Den Bosch. Niets ingewikkelds, maar wel echt, puur en heel lekker. Een ‘bakkie pleur’, zoals ze het zelf noemt.

Wat is jouw favoriete seizoen?

Alle seizoenen. Ieder seizoen heeft z’n charme, van mistige ochtenden tot zomerse hitte. Eef beschrijft haar beleving bijna poëtisch. Ze houdt van het ritme van de seizoenen — en hoe elk seizoen zijn eigen verhaal meebrengt.

Wat raakt jou in de mensen die hier langskomen?

Hoewel Eef zichzelf niet per se als een ‘mensmens’ beschouwt, is het contact met anderen onderdeel geworden van haar groeipad. In het begin twijfelde ze of ze wel geschikt was als campingbaas. Maar gaandeweg heeft ze geleerd zichzelf met mildheid te zien. En vanuit die mildheid kan ze er ook zijn voor anderen.

Heb je een moment meegemaakt dat je altijd bij zal blijven?

“Er gebeurt zó veel, als je het maar ziet,” zegt Eef met een glimlach. Eén moment blijft haar in het bijzonder bij: op een donderdagochtend zag ze ineens een houten stoel voorbij drijven in de Zuid-Willemsvaart. Een absurd beeld, alsof het uit een film kwam. Terwijl ze naar het water staarde, dobberde de stoel langzaam voorbij. Samen met een vaste gast ondernam ze een spontane reddingsactie om de stoel uit het water te halen — alsof het een wezen was dat gered moest worden.

Eef beschrijft met oog voor detail hoe ze zich afvroeg hoe die stoel daar toch terecht was gekomen. Juist die aandacht voor het verhaal achter het ogenschijnlijk gewone raakt mij. Het is zo typisch voor de Camping Koffietent: hier krijgen dingen betekenis omdat we ze zien — echt zien.

En dan zijn er ook de kleine gebaren die zo veel zeggen, zoals het moment waarop Eef het huisje opende en er een zak met kleding voor de deur bleek te staan. Niet omdat we een kringloop zijn, maar omdat mensen aanvoelen: dit is een plek waar het sociale leeft. Waar geven en delen vanzelfsprekend voelt.

Wat heb je geleerd sinds je hier vrijwilligt? (ja, dat is geen officieel werkwoord, maar wel precies wat ze doet 😉)

Eef heeft geleerd dat haar eigen manier van zijn — hoe zij kijkt, denkt en voelt — er mag zijn. Als kind kreeg ze het gevoel dat haar manier ‘niet klopte’. Maar bij de Camping Koffietent worden juist die unieke kwaliteiten gewaardeerd. Het heeft haar zelfvertrouwen en gevoel van eigenwaarde versterkt.

Wat zou je willen meegeven aan iemand die hier nog nooit is geweest?

“Dan mis je écht iets,” zegt Eef vol overtuiging. Want dit is een plek die zich alleen opent voor wie bereid is werkelijk te kijken. Je ziet wat je wil zien: een klein huisje, of een wereld vol verbinding en betekenis.

Wat zou er op het bordje boven de ingang mogen staan?

Er staat al ‘Sociale tent’ — een knipoog naar de camping in de binnenstad. Maar als het aan Eef ligt: “Meester in klein geluk groot maken.” Hier hoef je niets te bereiken, alleen maar te zijn. Het gewone mag hier gewoon zijn.

Wat wil je delen over de reis die je zelf maakt?

Eefs reis is er één van aanvaarding. Ze leeft zonder vast plan, maar met structuur die haar houvast biedt. De balans tussen voelen en handelen is voor haar een zoektocht. Ze doet het stap voor stap, met een agenda vol activiteiten die haar potentieel raken. Niet alles hoeft meteen te kloppen.

Wat hoop je dat mensen meenemen uit hun ontmoeting met jou?

Eef hoopt dat mensen haar niet als ‘lomp’ of ‘hard’ ervaren, maar haar eigenheid kunnen waarderen. Ik gaf haar een zin terug die ze koestert:

“Mag ik zijn wie ik ben, ook als jij dat lastig vindt. Mag jij zijn wie jij bent, ook als ik dat lastig vind.”