Een ijzersterk duwtje in de rug
Dat kan iedereen wel gebruiken…
Op zondag 7 december werd er op de hoek van de Hekellaan en de Pettelaarseweg een nieuw monument ingehuldigd: een bankje ter ere van alle vrijwilligers. In de rugleuning van het bankje staat een regel uit de ‘ode aan vrijwilligers’ van Marion Kerkhof.
Ik ben ook vrijwilliger in hart en nieren. Dit bankje staat er ook voor mij. Vooraf dacht ik wel: hoe gaat zo’n blok beton met ijzeren rugleuning van betekenis zijn? Maar dit blok beton met ijzeren rugleuning was toch hartverwarmend dan ik vooraf dacht.
Stille impact
De parallel tussen het bankje en vrijwilligerswerk is dat je er makkelijk aan voorbij loopt. Vrijwilligers maken een stille impact, als zij of het bankje wegvallen is er niets meer om op te leunen of om op te steunen. Er gaat een wereld schuil achter de plekken waar vrijwilligers zich inzetten. Zij doen het werk achter de schermen zodat we als betrokken samenleving op de voorgrond allemaal kunnen schitteren.
Maar waarom stond ik hier? Ik was er vanuit een onbedwingbare nieuwsgierigheid, ik heb toen een paar vrijwilligers geïnterviewd over hoe zij een ruggensteun zijn voor anderen.
Danielle Vrolijk (45 jaar) , vrijwilliger bij Brabant Maatjes
Eef: “Danielle, wat vond jij van deze inhuldiging?”
Danielle: “Ja , was leuk! Ik ben ook een vriendin van Marion dus ik wist al van het bankje en
dat het heel lang heeft geduurd voor dat het er was. Dus heel fijn dat het bankje echt onthuld
is en dat daarmee de dag van de vrijwilliger is gevierd.”
Eef: “Wat motiveert jou om vrijwilliger te zijn?”
Danielle: “Door een chronische ziekte kan ik niet betaald werken. Brabant Maatjes is een
organisatie die activiteiten organiseert voor mensen in eenzaamheid. Daar kan ik als
vrijwilliger iets teruggeven aan de maatschappij. In een commerciële omgeving werk je meer
voor je baas. En nu werk ik meer voor andere mensen en voor jezelf.”
Marianne (47 jaar), vrijwilliger bij de Voorleesexpress
Eef: “Wat was jouw vonkje bij dit vrijwilligerswerk?”
Marianne: “Het lezen voor kinderen vind ik sowieso heel belangrijk en ik vind meer tijd geven
ook heel belangrijk. De voorlees express gaf mij de mogelijkheid om te lezen met kinderen.
En kleine kinderen leren lezen is sowieso geweldig. Waarom doe ik het? Die kinderen geven
zoveel energie, en als je dan ineens ziet: ‘Piem ze hebben het’ , dat is geweldig!”
Eef: “Waarom is het belangrijk dat de dag van de vrijwilliger wordt gevierd?”
Marianne: “Hoe daar meer aandacht naar toe kan weet ik niet. Het is makkelijker om vragen
te stellen dan antwoord te geven.”
Helena Cuipers, vrijwilliger bij de Verkadefabriek
Eef: “Waarom ben je ooit begonnen als vrijwilliger?”
Helena: “Mijn vonkje is een hele aparte. Ik heb eind jaren 70 , begin 80 hier op de HAS
gezeten en toen heb ik in mijn derde jaar stage gelopen bij Verkade. Ze vroegen me of ik
onderzoek wilde doen. Nou dat vind ik leuk, dat ga ik doen! Dus toen heb ik – lach niet – onderzoek gedaan naar de invloed van waterhardheid op de frou frou wafels.”
Eef: “Nog een keer?!”
Helena: “De invloed van de hardheid van water op frou frou wafels. Want er was altijd een
verschil tussen frou frou wafels in Den Bosch en Zaandam. Groot verschil en toen dachten
ze: misschien zit het wel in het water. Dus toen is voor eeuwig mijn draad met de
Verkadefabriek geknoopt. Toen ik zo’n jaar of acht geleden in Den Bosch kwam wonen, heb
ik me meteen aangesloten bij de Crew van Verkadefabriek.”
Eef: “Zelfs de cookie popup van de Verkadefabriek website heeft een frou frou wafel
afbeelding.”
Edwin Maria (75 jaar), vrijwilliger bij stichting Ons Poppetje
Eef: “Wie of wat geeft jou de motivatie om vrijwilliger te blijven?”
Edwin Maria: “Ik hoef geen motivatie te krijgen van buiten, ik heb het al van binnen. Iets in
mij, geeft me de kracht om te kijken naar alles om me heen. Dus ik heb leren kijken en dat zit
ook heel diep in mijn leven. Ik ben blij dat ik dat heb hoor! Daar kan ik goed mee leven.”
Eef: “Doet zo’n bankje eer aan het werk van vrijwilligers?”
Edwin Maria: “Ja, vind ik heel belangrijk. Ik heb geleerd dat standbeelden en schilderijen
mensen wakker kunnen maken en aanmoedigen. De Nederlander heeft dat heel sterk, dat ze
zich wil uitdrukken in symbolen en monumenten.”
De gesprekjes hebben me aan het denken gezet. Zelf ben ik ook vrijwilliger, al worstel ik wel met de maatschappelijke verwachting dat we allemaal betaald kunnen werken. Dat lukt niet iedereen maar door bij te dragen als vrijwilliger ben je ook van waarde. Het is mooi als dit gezien en gewaardeerd wordt.
Ik kijk nu met andere ogen naar dit blok beton met ijzeren rugleuning. Voor schrijfster Marion Kerkhof is dit een symbool voor ‘in jezelf blijven geloven’, ook al was haar weg niet makkelijk. Ik hoop dat elke vrijwilliger zijn eigen vorm van waardering terug kan vinden in dit monument.
Foto’s: Sandra Peerenboom
