Waar aaibare bewoners en bevlogen vrijwilligers voor elkaar zorgen

Henk

06 mei 2026

Door reporters Eef en Henk

Koning Joop. Zo heet hij sinds hij uit Egypte naar Nederland is overgebracht. Omdat zijn achterpoten zijn verlamd, kan hij alleen nog maar zijn voorpoten gebruiken. Als hij loopt, lijkt het alsof hij voortschrijdt. Gracieus en majesteitelijk.  

Koning Joop leefde in zijn geboorteland Egypte met zestig andere katten in een appartement, waar hij zich dagelijks onveilig gevoeld moet hebben. Totdat hij werd gered en in het Katshuisch in Vinkel een nieuw onderkomen vond en een nieuwe naam en identiteit kreeg. Deze organisatie, gerund door vrijwilligers, kan voor haar bewoners echt het verschil zijn tussen leven en dood.

Inslapen als enige optie

Met ongeveer 30 zijn ze, de aaibare bewoners van het Katshuisch. Wanneer sommige katten hier hun intrek nemen, dan hebben ze, zacht uitgedrukt, een bewogen leven achter de rug. Ze zijn blind, deels verlamd, getraumatiseerd,  hun pootjes zijn geamputeerd, ze hebben een blaasontsteking, of ze vertonen gedrags- en angststoornissen en depressies. Gelukkig heeft niet iedere Katshuischer een trauma, geestelijk dan, er zijn er ook die stekeblind heel vrolijk door het leven gaan.

“Het zijn voor een groot deel katten waarvoor de reguliere dierenarts niets meer kan betekenen” vertelt oprichtster Arianne. “Voor deze katten leek elke kans op een dier- en katwaardig bestaan verkeken. Laten inslapen was het enige wat hen nog restte, maar wij laten zien wat er toch mogelijk is als er niets meer mogelijk lijkt. Dit betekent zoeken naar de juiste behandeling en naar de juiste medicijnen. Dit is niet altijd eenvoudig, maar als het lukt dan zijn we enorm trots.”

Indrukwekkende levensverhalen

Overal komen de bewoners vandaan. Soms van heel dichtbij zoals Vinkel, Vught, Boxtel. Maar ook van heinde en ver. Denk aan Roemenië, Bulgarije, Spanje en Egypte. In de hoek zitten prinses Henk en zijn twee zusjes Kaatje en Grietje. Zij komen uit een zogenaamde cattery in de grensstreek tussen Duitsland en Polen. Alle drie kampen ze met een coördinatiestoornis en vinden in het Katshuisch de rust en de aandacht die ze hard nodig hebben. Henk heeft ook last van niesziekte.

Huis en tuin zijn naadloos aangepast en afgestemd op wat een kat wenst en verlangt. De CV’s van de bewoners vertellen elk hun eigen uniek indrukwekkend levensverhaal. Ze zijn te lezen op de website van het Katshuisch. Het levensverhaal van prinses Henk, zijn nieuwe naam, is zelfs in boekvorm verschenen.

Kat in ’t mandje, op ’t plankje en in ’t bakkie 

Het is ongeveer 14  jaar geleden dat Arianne met de opvang van één kat is begonnen en dit is uitgegroeid tot wat het nu is en landelijk bekendheid geniet. “Voor de opzet van een Katshuisch bestaat er geen handleiding of blauwdruk”,  onthult Arianne. “Het is spontaan ontstaan en organisch uitgegroeid tot een begrip met een prachtig netwerk aan vrijwilligers.”

Het Katshuisch bestaat uit een Eerste en Tweede Kamer, een Torentje, een Ridderzaal en een Wall of Fame. We treden binnen en voor zover we dat kunnen, kijken we door de oogharen van een kat naar wat we zien. We zien bankjes en zitjes waarop de bewoners soms breeduit uitgestrekt liggen, schommelstoelen, wasmanden gevuld met een variëteit aan kleurrijke kussens en kussentjes en fruitschalen gevuld met een lekker ligbedje. Het zijn allemaal plekken waar de bewoners kunnen schuilen en zich veilig voelen. Ineens ga je ‘Kat in ’t bakkie’ beter begrijpen.

Wall of Fame

Een aantal van hen poseert bij de fotoshoot alsof ze nooit iets anders hebben gedaan. Puck bijvoorbeeld is er zo een voor wie je, volgens zijn CV, meteen in katzwijm valt. Of Eva, die uit Bulgarije komt, verlamd is doordat ze daar beschoten is en zich soms irriteert aan het drukke gezelschap om haar heen. Koning Joop laat zich op de fotoshoot niet zien.

Anderen blijven op veilige afstand. Je ziet hoe ze ons onopvallend,  maar nauwlettend bespieden en in de gaten houden. Zichtbaar genieten ze van de rust die het Katshuisch hen biedt. Een aantal zoekt het letterlijk hoger op. Ze liggen op plankjes die aan de muur zijn bevestigd en houden hoog en droog alles aandachtig in de gaten. Buiten is er de tuin en in het gras liggen  balletjes, speelgoeddingetjes, struikjes, popjes, plantjes. Hun jachtinstinct kunnen ze daarop naar hartenlust botvieren. “Kijk, dat is Jos, ‘onze’ hofnar’”, vertelt Arianne. Citerend uit zijn CV: ‘Grappig maar soms ook reuze irritant, maar altijd met de grootste lol om zichzelf. Ook mogen we geruststellen dat Jos ADHD heeft. Zijn neurologische afwijking zorgt voor een loopje als een dressuurpaard’.

In de Eerste Kamer staan we stil bij de collage van foto’s van inwoners die in het Katshuisch korte of langere tijd hun onderkomen hebben gevonden. “Zo blijven ze deel uitmaken van de community”, vertelt Arianne. “Dat is onze Wall of Fame.”    

Pact tussen bewoners en vrijwilligers  

Het Katshuisch, gelegen in een groene, rustige omgeving in de bossen rond Den Bosch is een paradijs  voor haar bewoners. Ze kunnen er rekenen op de liefde, de passie en de zorg van een betrokken team van vrijwilligers. “Het is een bijzonder voorrecht om dit te kunnen en mogen doen. Het geeft voldoening en energie. Hier kan ik mijn passie voor katten volop tot zijn recht laten komen en de vrije loop laten”, vertelt vrijwilliger Ria van Sonsbeek.

Twee keer per week komt ze helpen. Er is altijd meer dan van alles te doen. Schoonmaken en ervoor zorgen dat de inwoners goed te eten en te drinken krijgen bijvoorbeeld. Bij katten luistert dat overigens nauw. Je kan er de klok op gelijk zetten dat ze om half een in de middag komen schooien om wat natvoer. Ook stellen katten hoge eisen aan hun kattenbak. Deze moet schoon zijn. “Iedere dag zijn hier minimaal twee vrijwilligers die dit doen met hart en ziel”, aldus Arianne. “Het plan is om uit te breiden naar minimaal vier vrijwilligers. Nieuwe mensen zijn erg welkom.”  

Van Charles Darwin, de vader van de evolutietheorie, is de volgende uitspraak bekend: ‘Als een kat je zijn vertrouwen schenkt, is dat het mooiste eerbetoon dat hij je kan geven.’ Dat is precies wat je in het Katshuisch voor je eigen ogen ziet gebeuren. Je ziet hoe de bewoners en de vrijwilligers er voor elkaar zijn. Hoe ze elkaar zien, betekenis en energie geven. Voor de passie en de zorg waarmee de vrijwilligers het kattenleven van de bewoners in het Katshuisch zo aangenaam mogelijk maken, krijgen ze van die bewoners affectie, speelsheid en vertrouwen terug. 

De cirkel van het Katshuisch

Naast de vaste groep vrijwilligers, wandelen geregeld mensen langs het Katshuisch om door de hekken naar de bewoners te kijken. Ze worden met open armen ontvangen. Iedereen krijgt de kans om mee te bouwen aan de realisatie van een droom die zich steeds verder ontwikkelt. “Behandeling, medicatie, medische hulpmiddelen, eten en drinken en aanpassingen aan de woning en tuin, dat alles kost veel tijd en geld”, vertelt Arianne. “De financiering komt van donaties, schenkingen, mensen die suikeroom en tante willen zijn en door Stichting Dierenlot.”

Het is een stralende zomerochtend als we in de tuin voor de Ridderzaal zitten. Danny Blind, zo heet hij in het Katshuisch, springt bij ons op de tafel en vervolgens atletisch en behendig op de stoel. “Niet slecht hé voor een kat die blind is?”, vraagt Arianne. De website van het Katshuisch leert ons dat Danny uit Griekenland komt. Zijn oogjes hadden een enorme infectie. De Griekse dierenarts besloot om alles eruit te halen. Via zwerfkat Boxtel kwam hij in het Katshuisch terecht. Doodsbang. Inmiddels is Danny een enorme knuffelkont.

En dan. Als het ware uit het niets komt ineens Koning Joop voorbij schrijden. Hij houdt halt. Hij blijft een op zijn verlamde achterlijf zitten en kijkt licht triomfantelijk uit over de tuin. Hij overschouwt ‘zijn’ territorium. Zoals hij daar zo zit roept hij onbewust het beeld op van Mufasa, the Lion King uit de Walt Disney film. Op de Koningsrots bij de opkomende zon uitkijkend over de Keniaanse savanne, ‘zijn’ rijk.  

Eefs gedachtenspinsels   

“Samen met mijn collega reporter Henk zit ik in de auto. Mijn onderbuikgevoel  zegt dat de mensen en vrijwilligers hier wel de moeite nemen om verder te kijken dan hun snorharen lang zijn. Met alle liefde van de wereld willen ze een vangnet zijn en zorg dragen voor wie door het standaard­ systeem al is opgegeven.”

“Ik luister en ik kijk goed om me heen. In deze hospice zijn veel lapjeskatten en hele dikke pechvogels. Maar wat mij vooral opvalt is dat deze plek en omgeving stabiliteit, regelmaat en rust uitstraalt. Uit eigen ervaring weet ik dat dit heel goed werkt bij herstel en gedrag.

“Geeft er niemand nog een cent om je leven, dan heb je het hier zeker goed getroffen als kat.

“Het is een kalme, serene plek waar ik ook een stukje van mezelf in terug zie. Mijn persoonlijke ‘levensloopbaan’ hangt ook van allemaal probeersels en losse eindjes aan elkaar. Ik ben dan geen kat met negen levens of ten dode opgeschreven bij mijn geboorte, maar door mijn neurodiversiteit ben ik wel heel vaak stuk en vastgelopen in allerlei bestaande systemen. Je eigen weg inslaan, net effe de moeite doen om tussen de regels door te manoeuvreren en mogelijk maken in plaats van alleen stil te staan bij het onmogelijke.

“Mijn diepste bewondering en respect voor mensen zoals Arianne en de vrijwilligers. Als je hier vrijwilliger bent, dan doe je dat op de eerste plaats uit dierenliefde en op de tweede plaats voor jezelf. Mijn onderbuikgevoel is bevestigd: dit is een prachtige plek met een evenwichtige rolverdeling voor zowel mens als dier.”

Foto’s: reporter Chris